تاثیر تحریمها بروی مشارکت در ساخت
تحریمهای بینالمللی، بهویژه در حوزههای مالی و تجاری، تأثیرات عمیق و چندجانبهای بر صنعت ساخت و ساز و بهویژه بر مشارکت در ساخت در ایران داشتهاند. این تأثیرات نه تنها شامل پروژههای داخلی، بلکه شامل سرمایهگذاری خارجی و دسترسی به فناوریهای نوین نیز میشوند.
تأثیر تحریمها بر مشارکت در ساخت
- کاهش سرمایهگذاری خارجی و خروج شرکتها: مهمترین تأثیر تحریمها، کاهش شدید تمایل شرکتها و سرمایهگذاران خارجی برای مشارکت در پروژههای عمرانی و ساخت و ساز در ایران است. ریسکهای سیاسی و اقتصادی بالا، محدودیتهای بانکی و ترس از تحریمهای ثانویه باعث میشود شرکتهای بزرگ بینالمللی از ورود به این بازار خودداری کنند یا از پروژههای موجود خارج شوند.
- موانع مالی و بانکی: تحریمها، دسترسی به نظام مالی و بانکی بینالمللی را مختل کردهاند. این امر نقل و انتقال پول برای قراردادهای بزرگ را بسیار دشوار میکند و پروژهها را با مشکلات تأمین مالی روبرو میسازد. در نتیجه، مشارکت در ساخت، چه با شرکای خارجی و چه از طریق سرمایهگذاری خارجی، عملاً غیرممکن میشود.
- محدودیت در دسترسی به تکنولوژی و مصالح: اگرچه ایران در تولید بسیاری از مصالح ساختمانی خودکفا است، اما در زمینه تجهیزات و فناوریهای پیشرفته وارداتی با مشکل مواجه است. تحریمها، واردات ماشینآلات تخصصی، نرمافزارهای مهندسی و مصالح نوین ساختمانی را محدود کرده و باعث افزایش هزینهها و کندی روند اجرای پروژهها میشوند.
- افزایش ریسک و هزینه پروژهها: نوسانات شدید نرخ ارز ناشی از تحریمها، برنامهریزی مالی و قیمتگذاری پروژهها را بسیار دشوار کرده است. این بیثباتی، ریسک مالی پروژهها را افزایش میدهد و پیمانکاران و سازندگان را با چالشهای بزرگی روبرو میسازد که به افزایش هزینه و احتمال توقف پروژه منجر میشود.
با این حال، برخی تحلیلها معتقدند که این محدودیتها باعث شدهاند تا صنعت ساختمان ایران به سمت خودکفایی داخلی و استفاده از ظرفیتهای بومی حرکت کند، هرچند که این موضوع نتوانسته به طور کامل خلأهای ناشی از نبود تکنولوژیهای روز و سرمایهگذاری خارجی را پر کند.